Σήμερα, στον πηγαιμό για το σπίτι μου, περνούσε ένα λεωφορείο απο δίπλα μου, στον πηγαιμό για τα μέρη που ζεις. Μέσα σε δευτερόλεπτα το μυαλό μου έγινε ένας χορός όμορφων σκέψεων. Γιατί τότε κατάλαβα το πόσο πολύ ήθελα να σηκώσω το χέρι μου, να του πω "μάστορα σταμάτα να με πας να τη βρω". Αλλά δεν το έκανα. Δεν είναι ότι δεν θέλω να σε δω, είναι ότι δεν έχει νόημα.
Δεν έχει νόημα να σκάσω μύτη φάντης μπαστούνης, να σε γεμίσω αγκαλιές, φιλιά και να εξαφανιστώ, σκέφτηκα. Τι θα καταλάβω; Τι θα καταλάβεις; Τίποτα. Απλά θα έχω μείνει απόψε άστεγος σε μια ξένη πόλη και θα έχω δει δυό στιγμές τα μάτια σου, που τόσο αναζητώ στη γνώριμη πόλη που διαμένω.
Γέλιο λίγο και ξαφνικά ζήλια. Ζηλεύω το αντράκι που είναι μέσα στο λεωφορείο και πηγαίνει να βρει τη δική του Ιθάκη, όπως έπρεπε να κάνω κι εγώ. Είναι στα αρχίδια του κι ωραίος. Απόψε που θα κάθεται στο κρύο, θα τον ζεσταίνει το άρωμα της που θα 'χει ποτίσει στα ρούχα του, ενώ εμένα θα μου κρυώνει η ψυχή με σκέψεις και προσμονές.
Ζηλεύω γιατί κάποτε ήμουν τέτοιος και με αποκάνανε τα πρέπει, τα μη και χίλιες μαλακίες που βρήκα να φορτώσω το κεφάλι μου. Σαν να έμαθα τον φόβο και την ασφάλεια ξεχνώντας πως να το "ζήσω". Τώρα το λεωφορείο χάνεται στον ορίζοντα, παρέα με αυτούς που το ζουν.
Μαλακία μου, σκέφτηκα.
Έπρεπε απλά να σηκώσω το χέρι μου να ανεβώ.
Απλά να 'ρθω να δω τα μάτια σου. Γιατί σαν αυτά δεν έχει.
Δεν έχει νόημα να σκάσω μύτη φάντης μπαστούνης, να σε γεμίσω αγκαλιές, φιλιά και να εξαφανιστώ, σκέφτηκα. Τι θα καταλάβω; Τι θα καταλάβεις; Τίποτα. Απλά θα έχω μείνει απόψε άστεγος σε μια ξένη πόλη και θα έχω δει δυό στιγμές τα μάτια σου, που τόσο αναζητώ στη γνώριμη πόλη που διαμένω.
![]() |
| Bus Shelter Three - Simon Hopson |
Γέλιο λίγο και ξαφνικά ζήλια. Ζηλεύω το αντράκι που είναι μέσα στο λεωφορείο και πηγαίνει να βρει τη δική του Ιθάκη, όπως έπρεπε να κάνω κι εγώ. Είναι στα αρχίδια του κι ωραίος. Απόψε που θα κάθεται στο κρύο, θα τον ζεσταίνει το άρωμα της που θα 'χει ποτίσει στα ρούχα του, ενώ εμένα θα μου κρυώνει η ψυχή με σκέψεις και προσμονές.
Ζηλεύω γιατί κάποτε ήμουν τέτοιος και με αποκάνανε τα πρέπει, τα μη και χίλιες μαλακίες που βρήκα να φορτώσω το κεφάλι μου. Σαν να έμαθα τον φόβο και την ασφάλεια ξεχνώντας πως να το "ζήσω". Τώρα το λεωφορείο χάνεται στον ορίζοντα, παρέα με αυτούς που το ζουν.
Μαλακία μου, σκέφτηκα.
Έπρεπε απλά να σηκώσω το χέρι μου να ανεβώ.
Απλά να 'ρθω να δω τα μάτια σου. Γιατί σαν αυτά δεν έχει.

