Σελίδες

29 Απριλίου 2015

Γιατί σαν αυτά δεν έχει.

Σήμερα, στον πηγαιμό για το σπίτι μου, περνούσε ένα λεωφορείο απο δίπλα μου, στον πηγαιμό για τα μέρη που ζεις. Μέσα σε δευτερόλεπτα το μυαλό μου έγινε ένας χορός όμορφων σκέψεων. Γιατί τότε κατάλαβα το πόσο πολύ ήθελα να σηκώσω το χέρι μου, να του πω "μάστορα σταμάτα να με πας να τη βρω". Αλλά δεν το έκανα. Δεν είναι ότι δεν θέλω να σε δω, είναι ότι δεν έχει νόημα.

Δεν έχει νόημα να σκάσω μύτη φάντης μπαστούνης, να σε γεμίσω αγκαλιές, φιλιά και να εξαφανιστώ, σκέφτηκα. Τι θα καταλάβω; Τι θα καταλάβεις; Τίποτα. Απλά θα έχω μείνει απόψε άστεγος σε μια ξένη πόλη και θα έχω δει δυό στιγμές τα μάτια σου, που τόσο αναζητώ στη γνώριμη πόλη που διαμένω.

Bus Shelter Three - Simon Hopson

Γέλιο λίγο και ξαφνικά ζήλια. Ζηλεύω το αντράκι που είναι μέσα στο λεωφορείο και πηγαίνει να βρει τη δική του Ιθάκη, όπως έπρεπε να κάνω κι εγώ. Είναι στα αρχίδια του κι ωραίος. Απόψε που θα κάθεται στο κρύο, θα τον ζεσταίνει το άρωμα της που θα 'χει ποτίσει στα ρούχα του, ενώ εμένα θα μου κρυώνει η ψυχή με σκέψεις και προσμονές.

Ζηλεύω γιατί κάποτε ήμουν τέτοιος και με αποκάνανε τα πρέπει, τα μη και χίλιες μαλακίες που βρήκα να φορτώσω το κεφάλι μου. Σαν να έμαθα τον φόβο και την ασφάλεια ξεχνώντας πως να το "ζήσω". Τώρα το λεωφορείο χάνεται στον ορίζοντα, παρέα με αυτούς που το ζουν.
Μαλακία μου, σκέφτηκα.
Έπρεπε απλά να σηκώσω το χέρι μου να ανεβώ.

Απλά να 'ρθω να δω τα μάτια σου. Γιατί σαν αυτά δεν έχει. 


27 Απριλίου 2015

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία

Η ευτυχία είναι ένας όρος αόριστος για εμένα, καθώς αλλάζει νόημα και αίσθηση, ανάλογα με το πότε την αισθάνομαι και γιατί. Όμως σήμερα γράφω για να σου πω ότι είμαι ευτυχής, καθώς ήταν κάτι για το οποίο αγωνίστηκα και σιγά-σιγά το βιώνω κάθε σήμερα πιο έντονα απο κάθε χθες.

Ξύπνησα στο μικρό μου παλατάκι, όπως λέω το στούντιο στο οποίο μένω, απο τηλεφώνημα του φίλου μου με τον οποίο δουλεύουμε μανιωδώς για ένα όνειρο, και έκανα και σήμερα τη τελετουργία μου -ένα μικρό καλημέρα απο εμένα για εμένα, αν θες- Άφησα το πάπλωμα στην άκρη και κυλίστηκα απο το μικρό μου στρωματάκι, που έχω στο πάτωμα, δίπλα στη λευκή φλοκάτη, που έρχεται σε αντίθεση με το μαύρο πάτωμα. Πήρα λίγες στιγμές για να συνέλθω, τσιμπήθηκα για να το πάρω χαμπάρι ότι όντως ξεκινώ μια νέα μέρα, και στάθηκα στα δυό μου ξυπόλυτα πόδια, να με δροσίσει ο κρύος γρανίτης. Τα μάτια μου κλειστά σαν να είμαι νεογέννητη γάτα (μαντραχαλόγατος, μαλλιαρός και θρίλερ βασικά) και στο στόμα μου δεσπόζει ένα χαμόγελο για το οποίο δεν είμαι σίγουρος γιατί έχω, αλλά το απολαμβάνω.

Ετοιμάζω τον εαυτό μου για μια πολυάσχολη μέρα κάνοντας ένα τσιγάρο ξεροσφύρι, μιας που έχω κόψει τον καφέ. Με τα πολλά τρέχω για λογαριασμούς, σε τράπεζες και οργανισμούς και καταλήγω να παίρνω έναν καφέ, απιστία στον εαυτό μου με ένα one-day-stand, για να πιάσω την ανάσα μου καθώς, τώρα, αρχίζουν τα δύσκολα.


Abstract Artwork, δεν βρήκα πληροφορίες του καλλιτέχνη δυστυχώς.