Κάνω τη προσευχή μου, όπως κάθε βράδυ, με τα χορευτικά του Γιάννη Φλωρινιώτη και δίνω τις ευχαριστίες μου για τη DIY φιλοσοφία που ήρθε και φανέρωσε τη μουσική βιομηχανία της Ελλάδας για αυτό που είναι. Ένα κωλοχανείο που το PR έχει τον πρώτο λόγο και τον τελευταίο η τέχνη. Δεν με χαλάει καθόλου προσωπικά, καθώς κι εγώ τη τέχνη μου τη χρησιμοποιώ για λόγους προσωπικούς, πέραν της ηδονής του να την εξασκώ. Δεν το κάνω καθαρά για τα φράγκα, αν και αυτό πρέπει να αλλάξει σιγά-σιγά, αλλά το κάνω για να νιώθω καλύτερα με τα μούτρα μου, το οποίο τελευταία αλλάζει σιγά-σιγά.
21 Μαΐου 2015
16 Μαΐου 2015
11 Μαΐου 2015
Εξηγούμαι λιγάκι
Όπως βλέπετε, όσοι μπαίνατε και τις προηγούμενες μέρες στο blog αυτό (οι υπόλοιποι πηγαίνετε πιο κάτω στη Προνύμφη), έχω αλλάξει τα χρώματα και έχω αρχίσει να γράφω πιο συχνά. Είμαστε στη φάση 2/3 του project "Μεταμόρφωσις" και θέλω να αναφερθώ λίγο σε αυτή μου την ιδέα, καθώς πιστεύω πως είναι άξια αναφοράς.

Αρχικά, κατάλαβα σε ένα σημείο της ζωής μου, πως οι άνθρωποι είμαστε μια ζωντανή τέχνη και συνεχώς μπορούμε να γίνουμε όλο και πιο "μεγαλειώδης". Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι απο εμάς, εγκλωβιζόμαστε στην ψυχοσύνθεση της προνύμφης δίχως να προσπαθούμε να εξελιχθούμε. Και μιλάω για την δημιουργικότητα που έχει ο καθένας μέσα μας και εκφράζει με αυτό που ασχολείται, είτε αυτό σημαίνει μουσική και στίχος, είτε μαγειρική, είτε ιατρική, είτε αστυνόμευση. Όλα είναι έκφραση και όλα έχουν χώρο για ανάπτυξη.
Η Προνύμφη

Αρχικά, κατάλαβα σε ένα σημείο της ζωής μου, πως οι άνθρωποι είμαστε μια ζωντανή τέχνη και συνεχώς μπορούμε να γίνουμε όλο και πιο "μεγαλειώδης". Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι απο εμάς, εγκλωβιζόμαστε στην ψυχοσύνθεση της προνύμφης δίχως να προσπαθούμε να εξελιχθούμε. Και μιλάω για την δημιουργικότητα που έχει ο καθένας μέσα μας και εκφράζει με αυτό που ασχολείται, είτε αυτό σημαίνει μουσική και στίχος, είτε μαγειρική, είτε ιατρική, είτε αστυνόμευση. Όλα είναι έκφραση και όλα έχουν χώρο για ανάπτυξη.
8 Μαΐου 2015
Ακόμα να 'ρθει το καλοκαίρι;
Όχι και τίποτα άλλο ρε 'συ, αλλά έχω βαρέσει μπιέλα, να 'ναι καλά η ρουτίνα μου. Σχολή, στιχουργική, σύνθεση, συγγραφή, κι άλλα πόσα κάθε μέρα, με έχουν καταντήσει να τρώω όλη μέρα δυο αυγά βραστά σε λιγότερο απο 60 δευτερόλεπτα, με το ξεφλούδισμα μέσα. Κι αυτό όχι επειδή κάνω δίαιτα αλλά επειδή ξεχνάω να κάνω ζωή σαν οργανισμός. Και μετά, γιατί ενώ είμαι στη πίεση σα ρομπότ το μυαλό μου ταξιδεύει; Τρομάρα σου μαντράχαλε και πεινασμένε. (Τέλος τίτλου)
Η καταπίεση των συναισθημάτων ενώ "επιτείθεσαι" στη ζωή, για να κερδίσεις, είναι το ακριβό τίμημα που πληρώνεις αναγκαστικά. Είναι τα τραύματα του πολεμιστή, τα κομμάτια της ψυχής που χάνονται δεξιά κι αριστερά στον κόσμο όπως το αίμα όταν τινάζεται απο τη κίνηση της λεπίδας. Δεν παραπονιέμαι για την πείνα και την κούραση, ούτε για το τι τα προκαλεί όλα αυτά. Παραπονιέμαι που επηρρέαζομαι ψυχολογικά ενώ κερδίζω. Το να νιώθεις κενός ενώ κατακτάς συνεχώς πράγματα είναι κατάρα πνεύματος και ευλογία ύλης. Και η ύλη δυστυχώς δεν είναι προτεραιότητα αλλά ανάγκη για μένα.
![]() |
| Summer - Catherine Dildilian |
7 Μαΐου 2015
2 Μαΐου 2015
Η χαμένη τέχνη της εξέλιξης
![]() |
| Turritopsis Dohrnii a.k.a. Αθάνατη Μέδουσα |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



