Όπως βλέπετε, όσοι μπαίνατε και τις προηγούμενες μέρες στο blog αυτό (οι υπόλοιποι πηγαίνετε πιο κάτω στη Προνύμφη), έχω αλλάξει τα χρώματα και έχω αρχίσει να γράφω πιο συχνά. Είμαστε στη φάση 2/3 του project "Μεταμόρφωσις" και θέλω να αναφερθώ λίγο σε αυτή μου την ιδέα, καθώς πιστεύω πως είναι άξια αναφοράς.

Αρχικά, κατάλαβα σε ένα σημείο της ζωής μου, πως οι άνθρωποι είμαστε μια ζωντανή τέχνη και συνεχώς μπορούμε να γίνουμε όλο και πιο "μεγαλειώδης". Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι απο εμάς, εγκλωβιζόμαστε στην ψυχοσύνθεση της προνύμφης δίχως να προσπαθούμε να εξελιχθούμε. Και μιλάω για την δημιουργικότητα που έχει ο καθένας μέσα μας και εκφράζει με αυτό που ασχολείται, είτε αυτό σημαίνει μουσική και στίχος, είτε μαγειρική, είτε ιατρική, είτε αστυνόμευση. Όλα είναι έκφραση και όλα έχουν χώρο για ανάπτυξη.
Η προνύμφη(χρησιμοποιώ ποιητικά αυτόν τον όρο) όμως δεν ενδιαφέρεται για αυτό. Έχει τη θέση που την έβαλε να κάτσει η ζωή και κοιτάει να φέρει εις πέρας τις υποχρεώσεις και απολαύσεις της. Ο μουσικός που γράφει τραγούδια-σούπες για να του πούνε "μπράβο", ο μάγειρας που φτιάχνει φαγητό απλά για να χορτάσει, ο γιατρός που ασκεί το λειτουργημά του γιατί αυτή είναι η δουλειά που του απέδωσε υψηλές αποδοχές και ο αστυνομικός που κάνει τον τραμπούκο γιατί θεωρεί πως είναι ο "νόμος". Καμία παραπάνω σκέψη και καμία τέχνη. Δεν υπάρχει έκφραση αλλά αναπαραγωγή ιδεολογιών, συμπεριφορών κτλ απο διαφορετικά "ηχεία", αν θες.
Κι έτσι, επειδή κάποτε ήμουν κι εγώ προνύμφη, μάζεψα το θάρρος μου, το κουράγιο μου και άρχισα να ζω με τα δεδομένα του πιο αδύναμου εαυτού μου, βάζοντας τον εαυτό μου να τρώει μαλακίες, δημιούργησα διαταραχές στο πως κοιμάμαι και στο πότε κοιμάμαι, μιλούσα με άτομα τα οποία μου εμπνέουν αρνητισμό, και με σέρνανε μαζί τους σε μια μαυρίλα, και μόλις έφτασα στο σημείο που έχασα κάθε έλεγχο στις σκέψεις μου άρχισα να γράφω το πρώτο EP. Έπρεπε να δουλέψω για ένα έργο που ήξερα ότι θα το μισήσω, καθώς μισώ το συναίσθημα του να είμαι "αδύναμος".
Μου πήρε τρεις μήνες για να φτάσω σε θέση να μπω σε αυτή τη ψυχοσύνθεση και δούλεψα κάτι λιγότερο απο έναν μήνα το πρώτο EP καθώς ήθελα να υπάρχει η ατμόσφαιρα της σαπίλας. Δανεικές ενορχηστρώσεις απο το internet, ηχογραφιμένα κομμάτια στα μπαμ και στίχοι γραμένοι στο πόδι. Περίμενα πως και πως για να τελειώσω αυτό το σημείο και να μπορέσω να μπω πάλι στον "καλό δρόμο", αν θες.
Χρησιμοποίησα πολύ έντονα και στο μπλογκ αλλά και στα εξώφυλλα, τα χρώματα μαύρο και κόκκινο, καθώς τα κόκκινα dijinn/jinn (αυτά που εμείς τα λέμε τζίνι) σύμφωνα με τη μυθολογία ευθύνονται για τη καταστροφή και την ανισορροπία. Και πραγματικά έτσι θυμάμαι τον χειρότερο εαυτό μου: μανιακό μαλακιστίρι που ήθελε να δει τον κόσμο να καίγεται, γιατί δεν είχε την ικανότητα να κάνει κάτι όμορφο σε αυτόν.
Σε αυτό το σημείο σταματάω καθώς δεν έχω χρόνο να συνεχίσω και για το δεύτερο μέρος των τριών επιπέδων εξέλιξης. Σύντομα όμως θα ανεβάσω το δεύτερο και το τρίτο μέρος :)
Η Προνύμφη

Αρχικά, κατάλαβα σε ένα σημείο της ζωής μου, πως οι άνθρωποι είμαστε μια ζωντανή τέχνη και συνεχώς μπορούμε να γίνουμε όλο και πιο "μεγαλειώδης". Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι απο εμάς, εγκλωβιζόμαστε στην ψυχοσύνθεση της προνύμφης δίχως να προσπαθούμε να εξελιχθούμε. Και μιλάω για την δημιουργικότητα που έχει ο καθένας μέσα μας και εκφράζει με αυτό που ασχολείται, είτε αυτό σημαίνει μουσική και στίχος, είτε μαγειρική, είτε ιατρική, είτε αστυνόμευση. Όλα είναι έκφραση και όλα έχουν χώρο για ανάπτυξη.
Η προνύμφη(χρησιμοποιώ ποιητικά αυτόν τον όρο) όμως δεν ενδιαφέρεται για αυτό. Έχει τη θέση που την έβαλε να κάτσει η ζωή και κοιτάει να φέρει εις πέρας τις υποχρεώσεις και απολαύσεις της. Ο μουσικός που γράφει τραγούδια-σούπες για να του πούνε "μπράβο", ο μάγειρας που φτιάχνει φαγητό απλά για να χορτάσει, ο γιατρός που ασκεί το λειτουργημά του γιατί αυτή είναι η δουλειά που του απέδωσε υψηλές αποδοχές και ο αστυνομικός που κάνει τον τραμπούκο γιατί θεωρεί πως είναι ο "νόμος". Καμία παραπάνω σκέψη και καμία τέχνη. Δεν υπάρχει έκφραση αλλά αναπαραγωγή ιδεολογιών, συμπεριφορών κτλ απο διαφορετικά "ηχεία", αν θες.
Κι έτσι, επειδή κάποτε ήμουν κι εγώ προνύμφη, μάζεψα το θάρρος μου, το κουράγιο μου και άρχισα να ζω με τα δεδομένα του πιο αδύναμου εαυτού μου, βάζοντας τον εαυτό μου να τρώει μαλακίες, δημιούργησα διαταραχές στο πως κοιμάμαι και στο πότε κοιμάμαι, μιλούσα με άτομα τα οποία μου εμπνέουν αρνητισμό, και με σέρνανε μαζί τους σε μια μαυρίλα, και μόλις έφτασα στο σημείο που έχασα κάθε έλεγχο στις σκέψεις μου άρχισα να γράφω το πρώτο EP. Έπρεπε να δουλέψω για ένα έργο που ήξερα ότι θα το μισήσω, καθώς μισώ το συναίσθημα του να είμαι "αδύναμος".
Μου πήρε τρεις μήνες για να φτάσω σε θέση να μπω σε αυτή τη ψυχοσύνθεση και δούλεψα κάτι λιγότερο απο έναν μήνα το πρώτο EP καθώς ήθελα να υπάρχει η ατμόσφαιρα της σαπίλας. Δανεικές ενορχηστρώσεις απο το internet, ηχογραφιμένα κομμάτια στα μπαμ και στίχοι γραμένοι στο πόδι. Περίμενα πως και πως για να τελειώσω αυτό το σημείο και να μπορέσω να μπω πάλι στον "καλό δρόμο", αν θες.
Χρησιμοποίησα πολύ έντονα και στο μπλογκ αλλά και στα εξώφυλλα, τα χρώματα μαύρο και κόκκινο, καθώς τα κόκκινα dijinn/jinn (αυτά που εμείς τα λέμε τζίνι) σύμφωνα με τη μυθολογία ευθύνονται για τη καταστροφή και την ανισορροπία. Και πραγματικά έτσι θυμάμαι τον χειρότερο εαυτό μου: μανιακό μαλακιστίρι που ήθελε να δει τον κόσμο να καίγεται, γιατί δεν είχε την ικανότητα να κάνει κάτι όμορφο σε αυτόν.
Σε αυτό το σημείο σταματάω καθώς δεν έχω χρόνο να συνεχίσω και για το δεύτερο μέρος των τριών επιπέδων εξέλιξης. Σύντομα όμως θα ανεβάσω το δεύτερο και το τρίτο μέρος :)