Σελίδες

21 Μαΐου 2015

Ευχαριστώ το DIY

Κάνω τη προσευχή μου, όπως κάθε βράδυ, με τα χορευτικά του Γιάννη Φλωρινιώτη και δίνω τις ευχαριστίες μου για τη DIY φιλοσοφία που ήρθε και φανέρωσε τη μουσική βιομηχανία της Ελλάδας για αυτό που είναι. Ένα κωλοχανείο που το PR έχει τον πρώτο λόγο και τον τελευταίο η τέχνη. Δεν με χαλάει καθόλου προσωπικά, καθώς κι εγώ τη τέχνη μου τη χρησιμοποιώ για λόγους προσωπικούς, πέραν της ηδονής του να την εξασκώ. Δεν το κάνω καθαρά για τα φράγκα, αν και αυτό πρέπει να αλλάξει σιγά-σιγά, αλλά το κάνω για να νιώθω καλύτερα με τα μούτρα μου, το οποίο τελευταία αλλάζει σιγά-σιγά.

Επιτέλους ο καθένας κάνει τις καύλες του και κερδίζει αυτά που θέλει απο τη μουσική. Κάποτε άνθρωποι με ταλέντο πνιγόνταν στη θάλασσα των πωλήσεων και τους έτρωγε η σκιά της ατραξιόν κάθε εταιρίας. Πλέον στα αρχίδια τους όλα, καθώς με 2-3 φιλαράκια και εξοπλισμό σχετικά χαμηλού κόστους, μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα, χωρίς να κάνεις πίπες σε κάθε κλαρινόφιλο Ελληναρά παραγωγό που σκάει φράγκα στους ταλαντούχους καταπιόνες.

Το internet τους έκοψε τα ρεύματα και ξεκίνησε ο κόσμος να επιλέγει μουσική και να σέβεται κάθε γνώρισμα. Χάσανε φράγκα, χάσανε δύναμη και χάσανε τη χαρά του να φτιάχνουν αστέρες μουσικούς, μεσημεριανούς μαιντανούς και ροζ πρωτοσέλιδα κατά βούληση. Σαν να τους κράσαρε το Sims, για πάντα, και το χάρηκα λόγω τιμής. Το μόνο μείον στην υπόθεση είναι ότι χάσανε και την ιδιότητα να φιλτράρουν την άπειρη σαπίλα που παράγει το ψώνιο του Έλληνα απο τη συνιστώσα της βαρεμάρας για κανονική δουλειά και τα όνειρα για μεγαλεία δίχως να του πρέπουν.

Πολλή σκατίλα βρε παιδί μου. Κάθε ανθρωποειδής μύκητας, με φωνητική υποστήριξη, έγινε τραγουδιστής και κάθε ανεγκέφαλος κόκορας, με ταλέντο στα ορνιθοσκαλίσματα, έγινε στιχουργός. Ακόμα υπάρχει μια συνείδηση στους οργανοπαίχτες, σε κάποιο ανεκτό βαθμό αλλά κι αυτό είναι θέμα χρόνου να φύγει απο την εξίσωση. Τότε είναι που θα βλαστημίσω για τα καλά. Για την ώρα λούζω τον εαυτό μου με τη χολή μου και πιάνουν οι σαπουνόφουσκες τριγύρω όποιον βρουν. Γιατί για την ώρα, υπάρχουν και χειρότερα όποτε δεν μου λείπουν οι προαναφερθέντες κύριοι παύλα γκαΖμάδες παύλα νταβατζήδες της μουσικής που ταΐζεται ο Έλληνας.


Και θα μου πεις τώρα "Μάλάκα Ζαρ ακόμα υπάρχουν μανατζαρέοι και εταιρίες, ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΑΡΑΛΥΡΕΙΣ ΕΤΣΙ;;"

Και θα σου πω "Ναι όντως, αλλά τώρα μπορείς να το κάνεις και μόνος σου αυτό, δεν χρειάζεται να άγχωνεσαι για το αν σε ανακαλύψουν ή για το αν ξεπουλάς τη τέχνη σου για να πετύχεις."

Γιατί πήραμε το βιβλίο με τους κανόνες, χέσαμε στο εξώφυλλο και σκουπιστήκαμε με τις σελίδες του! ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Και δως του χάχανα και χαιρεκακία. Και δως του χολή αργότερα που μας τρυπίσανε τα αυτιά τσιριχτόφωνοι φαλτσαδόροι μελωδιστές ή ασυνάρτητοι φανφαρατζήδες στιχογραφίαδες με τις συλλογικές τους μπαρούφες.

Αλλά λέω ευτυχώς. Γιατί επιτέλους ακόμα και αυτοί όπως και οι παραγωγοί, όσο και να τους σνομπάρω, κάνανε αυτούς που το αγαπάνε πραγματικά να θέλουν να ξεφύγουν σε ανώτερα επίπεδα της τέχνης τους. Μάθανε τον κόσμο να λειτουργεί σαν δισκογραφική εταιρία και να κρίνει αυστηρότερα. Λένε πως κάνανε την αναζήτηση ανερχόμενου ταλέντου σαν να ψάχνεις χρυσό μέσα στα σκατά (σαν πολύ κοπρολογία για σήμερα το κερατό μου) αλλά πλέον αξίζει καθώς, μετά απο τόσο ξε"καθάρισμα"(είπαμε. Τέλος η τουαλέτα για σήμερα), ο χρυσός που βρίσκεις είναι ανεκτίμητης αξίας και δεν είναι όλος γυαλάδα και μούφα. Πλέον, όταν βρίσκεις χρυσό είναι ένας καλλιτέχνης ειλικρινής απεναντί σου και τον γνωρίζεις αυθεντικά. Όχι μέσω της Λαμπίρη και του Μουτσινά.

Ευχαριστώ σας. Και σαν ακροατής και σαν φαντασμένος στιχοπρήχτης.