Σελίδες

10 Δεκεμβρίου 2014

Η Εύθραυστη Ψυχοσύνθεση της Προνύμφης (ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ)






ΜΕ TH ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ TRACKLIST:

Κατώτερη Διανόηση
τουπέ σοφιστικέ και τσουβάλια για ενδύματα
πραγματικότητα το χόρτο κι μου τρώει τα χρήματα
για αυτό πιάνω μικρόφωνο να κλαίγομαι ασύστολα
καίγομαι αλύπητα γιατί μου φταίει το σύστημα

δεν υπακούω το σύνταγμα μου μάθανε καλύτερα
και το να είμαι πρόβατο μου έλυσε προβλήματα
κερδίζονται οι αγώνες μου όταν σπάω καταστήματα
η φωνή μου ακούγεται αν φωνάζω σαν τον ΠΙΘΗΚΑ

η ανθρωπιά μου σταματάει οπού αρχίζει η ιδεολογία
για το κοινό καλό πάντα χρειάζεται θυσία
λέω πως το πιστεύω πως δεν είναι δικαιολογία
κατέβα στο επίπεδό μου νιώσε ασφυξία

το εγώ μου με τα λόγια μου ταΐζω προδοσία
ώστε στη ύστατη στιγμή να σε πείσει η αυθαιρεσία
να έρθεις στον αγώνα μου να επικαλείσαι λόγια μου
να προδώσεις τον εαυτό σου κι εσύ μην είμαι μόνος μου

Κατώτερη διανόηση της μάζας των ονείρων
πάρε το μπλε χάπι όταν μετρήσει και κοιμήσου
το φιλοδίκαιο προσποιήσου κύρηξε μου λίγο
ψήσου να ξεκολλήσεις κι άντε γαμήσου

τις μόδες μίσησα όπως μίσησα τον φασισμό
μα κάποιο λόγο δεν έχω να σου πω
γιατί αν παραδεχτώ το πόσο ματαιοδοξώ
τον ίδιο μου εαυτό θα καταλήξω να μίσω

δεν αυτοκτώνησα στη δύσκολή μου εφηβεία
που την κάνω τραγική με το ζόρι για να με νιώσεις
σε ουσίες ουσιώδης μεσσίας στη  πλατεία
οι εξαρτήσεις μου ακριβές μπάτσοι γουρούνια δόλοφόνοι

ευτυχώς αδελφέ κάνανε φθηνό τον καφέ
και οι ακραίες μου απόψεις είν ασορτί με τα Μικέλ
δεν έχω επιρροές οι σκέψεις μου αυθεντικές
αλύγιστη η πίστη μου όπως κι ο μεντεσές

χιλιάδες οι γιορτές και εγώ είμαι υπεράνω
τη συνειδησή μου ξέχασα κάπου σε ένα τάφο
δεν ανήκω πουθενά ανήκω όπου με πιάσω
να μ' ορίζουν αρχηγό και να είμαι απο πάνω

στουπί, πορεία, ελευθεροτύπια
για να διακινώ νοσηρες αποψείς μ' εύκολια
όλα τα μυαλά έχουνε μια αδυναμία
κι αν γίνω στα λόγια αρεστός ίσως να νιωσω ελευθερία

Να χαμογελώ
Συθέμελα ξεριζομένα λογικά γραπτά
για μια φόρα με μια αδιάφορα όμορφη κινέζικη κούκλα
δεν έχει ρούχα, δεν έχει μέ ότι ξέρεις σχέση
δεν ξέρει απο πρέπει και μ' αρέσει η γύμνια που σέρνει

στολίζει το τίποτα και αυτό πάντα πρεσβεύει
μια ψυχή που καρτερώ έχασε και ψάχνει να τη φέρει
μα μου την έφερε και έφυγε και έμεινα μόνος
γαμιέται αυτός ο τόπος, κάνεις να είδε πόνο;

κανείς που πια να πεθαίνει; κανείς που πια δεν αντέχει;
κανείς, να μη μείνει κανείς να με καταλαβαίνει
να μείνω μόνος μου εν τέλει, λέω έτσι με βολευει
έτσι λέω τουλάχιστον όταν τίποτα δεν μ' ενδιαφέρει

είναι μαύρα, κατράμι τα σύννεφα
δως μου τα σύνεργα στο φόνο γιατί κρυώνω
δεν εξοργίστικα σήμερα μόνο αντιλήφθηκα
το πτώμα του πάντοτινά χαμένου χρόνου

που 'χα σεντούκια γεμάτα, γκρίζες άντιθέσεις
ρίγη, στη ράχη και τόσα τα λάθη που σημαινεις
κι άλλα τόσα λάθη κι εγώ σ' αυτή τη συνιστώσα
που μετρώ, άπειρο καιρό στο τίποτα βαδίζω

κάποιος να μου θυμίσει κάπως το να ελπίζω
κάπως να θυμιθώ όσα αγάπισα, να μη τα σβήνω
κάπου να βγω κάπου και πια να ηρεμίσω
λάθος μοιάζει αν κουτουλίσω μια σφαίρα και σου ξεφύγω

να μου θυμιζεις να χαμογελω
κι αν δεν γελαω ακομη να ξερεις το προσπαθω
μα ματαιο μου μοιάζει το να το συνεχισω
δεν μου λειπει διαθεση μου λειπει να ελπιζω


Κάπως μας προσβάλουν
Έχουνε όλα γαμηθεί και δεν εφταίξα εγώ
μεγαλωμενος με μυαλό για αυτό ποτέ δεν μαρτυρώ
για αυτό μόνο χαμογελώ για αυτό μόνος μου περπατώ
περιγελώ κάθε ανθρωπάκο μικρούλη και θλιβερό

είμαι ο μόνος τρόπος που σε βγάζει απ' τη χαβούζα
τόσοι λεκέδες γύρω, μα κανένας στα ρούχα
τόση μουχλα τόση γκρίνια τόση γκίνια τόση σούπα
γιναν ολα βαρετά και ψήθηκα να κάνω βούβα

για μια στίγμη με πείσανε για μια στιγμη το ψήσαμε
μα την επόμενη στιγμή μαζί τ' αποφασίσαμε
είπε ντάξει η σκιά μου και απ την αρχή το ξεκινήσαμε
γράφαμε σβήναμε νυστάξαμε, σβήσαμε

γιατί εντέλει είδαμε πως άλλαξε το ντηλ
η ρίμα δεν χρειάζεται να ρίμάρει ρε συ
για αυτό γελάσαμε με την πάρτη μας τη τραγική
γιατί εμείς γράφουμε ρίμες σαν είμαστε χαζοί

Παραπαίδια παραφέρονται και πλήρωνουν στούντιο
κοπιάζουνε να γράψουνε κάτι νέο κι όχι καινούριο
dope kicks, λιγα skills, πολύ bling, zero feel
πούστη, τόσα χρόνια ποίος εχει εξελιχθεί;

και οκ γάμα την εξέλιξη εμείς ζούμε στην Ελλάδα
στιχουργός θεωρείσαι απο τη πρώτη μαντινάδα
το κοινό σε θέλει να παίζεις για την πορτοκαλάδα
ταλέντο; αν κοστίζεις πρότιμουν ν' ακούν το τζάμπα

και χέστηκε η φοράδα αν όντως είσαι άξιος
αν δεν είσαι γραφικός θα γίνει κάποιος άλλος
γεμίσαμε με πούστηδες και παλιμπαιδιστές
που αντήχουν στο σήμερα ενώ τελειώσαν εχθές

το φλόου λιγότερο σημαντικό απ το προμόσιον
και το να είσαι αληθινός προυποθέτει να χεις όσιο
ήθελα να στείλω μήνυμα να σας τεντώσω
μα το είπα σ'ένα τοίχο να χω στίχο να διορθώσω

εφόσον αν προσβάλω θα χω λίγη απήχηση
κι εγώ θελω κοινό, δε φέρνω κάποια αντίρρηση
δεν κάνω κάμια σύγκρισή η ποίηση μου σύγχηση
την ευθύνη πήρα μόνος και σε ρίμες ψάχνω λύτρωση


Η Εύθραυστη Ψυχοσύνθεση της Προνύμφης
Νομίζεις, πως είχα επιλογή;
η θαρρείς πως επέλεξα ζω αυτή τη ζωή
να μοιάζουν τα αυριο πιο σκατά απο τα χθεσινά
στο κρεβάτι να μη κοιμάμαι πια

όνειρα γλυκά ναι όνειρα απο μέλι
ότι και να κάνω απλά δεν με συμφέρει
δεν ενδιαφέρει και κανέναν τελικά
κωλόχαρτα τα όνειρα και εφιάλτες ξυπνάν

δεν βρήκα τον εαυτό μου μήτε κι ελπίδα
τα χέρια κρατώ βρώμικα ενώ φεύγω απ τον νιπτήρα
να μείνει η κυλίδα που μυρίζει αμαρτία
των ένοχων τους ψίθυρους φιμώνω με ταινία

με σκιάζει ατυχία, μένος κι άσελγια
όλα όσα έχτισα, κάστρα στη παραλία
και να γαμηθεί το χθες, τελειώσα με αυτό
μα πως το αύριο να αποφύγω, σε ρωτώ

τις νύχτες πυροβολώ το είδωλο στον κρύσταλο
το μόνο αίσθημα που έμεινε είναι απλά το αμήχανο
παγίδα αυτή η λούπα και δε βρισκω έξοδο
τίποτα πια δεν μου φαίνεται απαραίτητο

Μ' αγκαλιάζει η λήθη στα νεύρα μου ξενύχτι
δωσε μου ένα λόγο να γυρίσω πάλι σπίτι
τη μια διανοούμενος την άλλη είμαι αγρίμι
εύθραυστη ψυχοσύνθεση που έχει η προνύμφη

Βουίζει η σύνειδηση, σύνεχεια στην επίθεση
σαν μέλλισα οργισμένη με κρατά πάντα στη πίεση
ξεφτίλα ηταν η αντίδραση που είχα
μούδιασε ο εγκέφαλος δεν βγάζει άλλη μύρλα

παράγει ωμή καφρίλα μπας και φύγει η καταιγίδα
τις στιγμές που χάνω τις στιγμές που είμαι τύφλα
κερδίζω σε ψυχική γαλήνη κι ηρεμία
και δεν μου αρέσει, νηφάλιος κολυμπώ στη τρικυμία

κράζουνε τα ένστικτα, μη κολυμπάς και άραξε
αφού το ουίσκι ήτανε η λύση σε ότι με ταραξε
σε ότι με άλλαξε ήμουν με άνοικτες αγκάλες
και ένα πρωί στον καθρέφτη με είδα να χω μάσκες

δεν έβρισκα ντροπή για να συλλάβω το τι ένιωθα
για αυτό κλείστηκα σπίτι και τη ψυχή κατέστρεφα
ανέραστα φέρθηκα στη μούσικη που αγάπησα
τα beats που πάτησα δεν θυμάμαι να σεβάστηκα

στο διάολο να πάω κι εγώ και ότι εκπροσωπώ
οι θλιβεροί μου στίχοι και το ραπ μου το αισχρό
οπότε ξεκινώ κοίτα χαμογελώ
ίσως εκεί και να ανήκω, δεν ξέρω μα θα δω



Πίσω απ' τα γλυκόλογα
Λίγδωμένα χείλη, κύλη πορεία ανόδου
του χρόνου θα 'μαι μπορεί χειρότερος απο ότι είμαι
κόντα μου μείνε γιατί είμαι ατελής και νάρκισσος
μοιάζουμε παράδεισος μη λες είμαι παράλογος

θέλω ασφάλεια, θέλω έτοιμο γαμίσι φαί
προσφερέ μου τα όλα έσυ σου δίνω έρωτα και μόνο
εγώ να κάνω λάθη και να μου λες "θα τα διορθώσω
κάτσε κάνε μπάνιο, θα σε κοιμήσω με τσιμπούκι"

στα νεύρα μου χαστούκι, στα νεύρα σου σιωπή
έχω παραπάνω λόγους να είμαι πιο άδικος απ' ότι εσύ
σου δίνω ότι θέλει η ψυχή για να μη νιώθεις μισή
να μη νιώθεις εσύ, ξέρω εσένα πόσο σε μισείς

μ' έχεις ανάγκη...στης φωτιάς μου τη αγάπη
αν καείς θα σου πω ένα συγγνώμη και πες ένταξει
κομπάρσοι όλοι οι λόγοι που υπάρχουν για να φύγεις
κοίτα μόνο πόσο μονάχη θα ξεμείνεις .

Ενα βράδυ είπα αει γαμήσου και το έκανα τραγούδι
ένα ερωτικό ερμηνεύω που δεν τόλμησε κανένας
ο έρωτας είναι δαίμονας όσο είναι κι αγγελούδι
πίσω απ' τα γλυκόλογα καραδοκεί μόνο ο πυθμένας

Στην αρχή είμασταν καλά, ήμουν ότι χρειαζόσουν
κι όταν σε έκανα δική μου απλα σε πήρα στον λαιμό μου
δεν με νοιάζει πια τι θες είμαστε ένα μαζί
είμαι ό ανδρας σ αυτή τη σχέση και θα κάνεις ότι πω

κι όταν συμφώνησες σ' αυτό, γιατί να προσπαθώ;
ήσουν πουτανάκι μου επιτέλους για αυτό σε αγαπώ
για αυτό όταν κλαις το θεωρώ εκνευριστικό και για αυτό
όταν μιλάς σου λέω να το βουλώσεις να σκεφτώ.

όσο τηρεις αξιοπρεπεια με απωθείς, δε σε μπορώ
ήθελα μια τσόντα ζωή μαζί σου μονάχα να γαμώ
και τα βράδια να βγαίνω με τα παιδιά να νιώθω εντάξει
να μιλάω σε άλλες με του μέγιστου γαμιά το υφάκι

μη τολμάς καριολάκι να είσαι κοινωνική ούτε στο τόσο
δεν παίζει θέμα αν σε προδώσω μα εσύ μη με προδόσεις
κοινωνικά θα σε σταυρώσω πουτάνα θα σε βγάλω
δεν χρειάζεται άλλωστε να κάνω κάτι παραπάνω

Ενα βράδυ είπα αει γαμήσου και το έκανα τραγούδι
ένα ερωτικό ερμηνεύω που δεν τόλμησε κανένας
ο έρωτας είναι δαίμονας όσο είναι κι αγγελούδι
πίσω απ' τα γλυκόλογα υπάρχει μόνο ο πυθμένας

κι όταν έφυγες εν τέλει ήσουν δήθεν θυμωμένη
ήμουν εξοργισμένος μαζί σου γιατί ήσουν τελειώμενη
σε ανεχόμουν, σε έλεγα μωρό μου
και ας είχα χάσει κάθε σεβασμό για το ατομό σου

είχες γίνει παιχνίδι μου και τα παιχνίδια μου δεν φεύγουν
όσα εχω μένουν δικά μου δεν μ ενδιαφέρουν
θυμόμουν με θυμό μόνο ότι δεν γούσταρα σε εσένα
για να έχω λόγο να πω ότι ζήσαμε ένα ψέμα

είναι βλέπεις το εγώ μου άρρωστο και σκοτεινό
για να είμαι ειλικρινής μαζί σου έπρεπε να πιώ
και να κρατώ ένα κινητό να σου λέω μου "λείπεις σ' αγαπώ"
να είμαι αυτός που έπρεπε και σου άξιζε να είμαι

"αντ' αυτού σου έλεγα φύγε, με κάθε λάθος φέρσιμο"
έτσι λέω στον εαυτό μου για να μη κλαίω μες στο χέσιμο
γιατί ήμουνα τέλειος,σου έδωσα όλη τη ψυχή μου
δεν θες να είσαι μαζί μου; θα έρθει η κολλητή σου


Ωδή στον Zar
Ένα για τους κτύπους ένα για τους γδούπους
ένα για αλήτες και κανένα για μουντρούχους
ένα για σκεπτόμενους κι ένα για τους γιούχου
ένα για έμας και άλλο ένα για τους μούργους

Στα μονοπάτια που φύλαξαν κοιτάξανε μ' απέχθεια
στο κοράνι οι δαίμονες δεν στραγγίζανε αμπέλια
και μεταμέλεια δηλώσανε στα Ζαρ  στην Αφρική
όταν ρωτούσαν οι πνιγμένοι αν βασιλεύει κι αν ζει

δεν βρίσκανε φωνή μέχρι που βρήκε τη λυχνία
διέλυσε χαμόγελα απο εικόνες με αστεία
και η θωρειά του ήταν χλωμή τούρκοι ελάλησαν Αλί
μα αυτός ακόμα πορφυρός σαν τη καταστροφή

δεν σου έκανε εύχη δεν σου έκανε τη χάρη
ζούσε τη ζωή του ευτυχισμένος στο πιθάρι
εξόρισε τον ήλιο να βλέπει το φεγγάρι
δεν βρήκε τον άνθρωπο κι έσβησε το λυχνάρι